Michał Jurecki został najlepszym piłkarzem ręcznym ekstraklasy dekady. – Nigdy nie myślałem, żeby zostać mistrzem świata – powiedział tuż przed obiorem statuetki na Gali 10-lecia LOTTO Superligi w Centrum Olimpijskim.

Jurecki przyznał, że od pół roku w tym samym terminie, co wtorkowa gala, miał zaplanowany wyjazd ze znajomymi w Bieszczady. –  Organizatorzy poprosili mnie, że przyjdź, bądź, bo warto, bo prawdopodobnie odbierzesz jakąś ważną nagrodę. Nie mogło mnie tu zabraknąć – stwierdził, domyślając się, w jakim celu został zaproszony.

Karierę wraz z bratem Bartoszem, również wybitnym reprezentantem kraju, zaczynał w Tęczy Kościan. – U mnie kolejne szczeble kariery pokonywałem krok po kroku. Jak brat trafił do zespołu z Głogowa, to poszedłem tam za nim. Później pomyślałem o jakimś lepszym klubie. Nagle zostałem powołany do kadry młodzieżowej – wspomina.

Przyznał, że nigdy nie myślał o tym, aby pojechać na igrzyska olimpijskie, ani żeby zostać mistrzem świata.

– Po prostu małymi kroczkami dążyłem do wielkiego sukcesu – ocenił.

Pochodzący z Wielkopolski zawodnik należy do najbardziej utytułowanych polskich piłkarzy ręcznych. W dorobku ma trzy medale mistrzostw świata (srebro 2007 oraz brąz w latach 2009 i 2015), z Vive Kielce wygrał Ligę Mistrzów (2016), zdobył osiem tytułów mistrza Polski, a dziewięć razy sięgał po Puchar Polski.

Z krążków MŚ najbardziej ceni ten drugi brązowy zdobyty w Katarze.

– W Niemczech (2007) byłem młody, bardziej zawodnikiem, który uzupełniał Karola Bieleckiego. Bo to był numer jeden kadry. Wiadomo, wicemistrzostwo było wielkim sukcesem dla nas, bo od tego wszystko się zaczęło – stwierdził.

W Katarze (2015) należał już do liderów zespołu. – Byłem jednym z tych, którzy reprezentację po prostu ciągnęli. Dlatego ten medal ma chyba może nieco większą dla mnie wartość – ocenił.

Jurecki dwukrotnie startował w igrzyskach olimpijskich. W Pekinie (2008) z drużyną zajął 5. miejsce, a w Rio de Janeiro (2016) biało-czerwoni walkę o brąz przegrali z Niemcami. Lewy rozgrywający na wczesnym etapie turnieju w Brazylii odniósł kontuzję stawu skokowego, co miało ogromny wpływ na końcowy wynik drużyny.

– Teraz możemy sobie gdybać, co by było, jakbym doszedł wcześniej do pełnej sprawności. Takie kontuzje są częścią sportu – dodał.

Młodszy z braci z uwagą śledzi poczynania obecnego zespołu narodowego. Bardzo ucieszyły go dwie wygrane w kwalifikacjach Euro 2028 z Łotwą i Rumunią.

– Mamy bardzo młody zespół, trzeba dać mu czas na pracę w spokoju. Niech powoli idzie do przodu. Mamy też kilku doświadczonych zawodników, jak Michał Daszek i Maciek Gębala, którzy mają dobry wpływ na resztę zespołu – stwierdził.

W czerwcu minęła 10. lat od czasu, kiedy wraz z Vive Kielce wygrał w Kolonii Ligę Mistrzów. To największy sukces w historii polskiego klubu w szczypiorniaku na arenie międzynarodowej.

– Zawsze sobie mówiłem, że podczas kariery zawodniczej nie będę wspominał tego, co było. Będę walczył o kolejne wspomnienia, dopiero teraz nadszedł czas na wspominki – wyznał.

W rodzimej ekstraklasie nie potrafi wskazać jednego meczu, który szczególnie utkwił mu w pamięci. Wszystkie spotkania z Wisłą Płock „miały swoją historię”.

Jurecki jest szczęśliwym ojcem dwóch córek. Starsza próbowała grać w piłkę ręczną. Jest leworęczna i mierzy 178 cm. Ostatecznie stwierdziła, że „nie chce iść w tę stronę”. Młodsza córka tańczy hip-hop, bierze udział w zawodach i bardzo dobrze sobie radzi.

Byłemu reprezentantowi Polski w sierpniu wygasła umowa z Industrią Kielce, gdzie był dyrektorem sportowym. Z jednym z dziennikarzy TVP Sport uruchamia podcast „The Voice of Hanball”. Będą w nim omawiane wszystkie sytuacje, nawet te kontrowersyjne, związane z polską piłką ręczną.

– Czy będą z tego jakieś pieniądze? Czas pokaże – odparł Jurecki, który fundusze zarobione podczas kariery zainwestował.

– My piłkarze ręczni nie jesteśmy jak piłkarze nożni, z jednym kontraktem, który ustawia na całe życie i kilka pokoleń dalej. Ale jeśli dobrze zarządza się swoim kapitałem, to wszystko można odpowiednio ogarnąć – podkreślił.